ARM Mariano Abasolo
USS „Marvin Shields” w 1988 | |
Klasa | |
---|---|
Typ |
Knox (Allende) |
Historia | |
Stocznia | |
Położenie stępki |
12 kwietnia 1968 |
Wodowanie |
23 października 1969 |
US Navy | |
Nazwa |
USS Marvin Shields |
Wejście do służby |
10 kwietnia 1971 |
Wycofanie ze służby |
2 lipca 1992 |
Armada de México | |
Nazwa |
ARM Mariano Abasolo |
Wejście do służby |
23 listopada 1998 |
Dane taktyczno-techniczne | |
Wyporność |
3011 ts standardowa |
Długość |
134 m |
Szerokość |
14,3 m |
Zanurzenie |
7,8 m |
Napęd | |
1 turbina parowa o mocy 35 000 hp, 2 kotły parowe, 1 śruba | |
Prędkość |
27 węzłów |
Zasięg |
4000 Mm przy 22 w |
Uzbrojenie | |
• 1 armata uniw. 127 mm 1×VIII wyrzutnia Mk 16 rakietotorped ASROC lub pocisków Harpoon 1×VIII wyrzutnia pocisków plot. Sea Sparrow (zdemontowana) | |
Wyrzutnie torpedowe |
4×324 mm pop (22 torpedy Mk 46) |
Wyposażenie lotnicze | |
1 śmigłowiec | |
Załoga |
288 |
ARM Mariano Abasolo, poprzednio USS Marvin Shields – amerykańska fregata typu Knox, służąca w latach 1971–1992 w Marynarce Wojennej USA pod nazwą USS „Marvin Shields” (DE-1066, FF-1066), a od 1998 roku w marynarce Meksyku jako „Mariano Abasolo”. Należy do czterech fregat tego typu przekazanych Meksykowi i znanych tam również jako typ Allende. Nosił numer burtowy E-51, następnie F 212.
Historia
[edytuj | edytuj kod]USS „Marvin Shields” należał do długiej serii 46 okrętów typu Knox, zbudowanych w amerykańskich stoczniach dla United States Navy na przełomie lat 60/70 XX wieku z przeznaczeniem do zwalczania okrętów podwodnych. Początkowo były one klasyfikowane jako eskortowce oceaniczne, a od 1975 roku jako fregaty, stąd okręt początkowo otrzymał numer burtowy DE-1066, zmieniony ostatecznie na FF-1066[1].
Stępkę pod budowę USS „Marvin Shields” położono 12 kwietnia 1968 roku w stoczni Todd Pacific Shipyards w Seattle[2]. Okręt wodowano 23 października 1969 roku[1]. Wszedł do służby w marynarce USA 10 kwietnia 1971 roku[1]. Otrzymał imię na cześć Marvina Shieldsa, żołnierza Batalionów Budowlanych US Navy (Seabees) odznaczonego pośmiertnie Medalem Honoru za bitwę 10 czerwca 1965 roku pod Đồng Xoài podczas wojny wietnamskiej[3].
Opis
[edytuj | edytuj kod]Wyporność okrętów typu Knox jest podawana rozbieżnie: 3020 ts w stanie lekkim i 4066 ts pełna[1] lub 3011 ts standardowa i 4260 ts pełna[4][a]. Długość wynosi 134 m, szerokość 14,3 m, zanurzenie 4,6 m, a maksymalnie 7,8 m z opływką sonaru[5].
Napęd stanowi jedna turbina parowa z przekładnią Westinghouse o mocy 35 000 shp[1]. Parę zapewniają dwa wodnorurkowe kotły parowe – w przypadku „Marvina Shieldsa”, Combustion Engineering, o ciśnieniu roboczym 84,4 at i temperaturze pary 510° C[5]. Turbina napędza pojedynczą pięciopłatową śrubę o średnicy 4,57 m[5]. Prędkość maksymalna wynosi 27 węzłów[1]. Zapas paliwa płynnego wynosi 715 ton, co pozwala na zasięg 4000 Mm przy prędkości 22 węzły lub 4900 Mm przy 15 w[5]. Okręt ponadto zabiera 35 t paliwa lotniczego[5].
Załoga fregat typu Knox początkowo liczyła 245 ludzi, w tym 17 oficerów, następnie 283 ludzi, w tym 22 oficerów, a pod koniec służby w USA 288 ludzi, w tym 17 oficerów[5]. W służbie meksykańskiej roczniki flot podają 288 ludzi, w tym 20 oficerów[2].
Uzbrojenie i wyposażenie
[edytuj | edytuj kod]Uzbrojenie artyleryjskie składa się z tylko jednej automatycznej armaty uniwersalnej kalibru 127 mm (5 cali) Mk 42 Mod. 9 o długości lufy 54 kalibrów (L/45)[4]. Długość lufy wynosi 6858 mm, kąt podniesienia lufy od -10° do +85°, a prędkość podniesienia 25°/s[6]. Armata strzela pociskami o masie 31,75 kg z maksymalną prędkością wylotową 807 m/s[6]. Donośność sięga 23 700 m, a do celów powietrznych 14 800 m[6]. Zapas amunicji wynosi 600 pocisków[6]. Szybkostrzelność wynosi do 20 strzałów na minutę[7]. Armata jest zdalnie kierowana, a rezerwowo można prowadzić ogień do celów morskich z wieży[6].
Zasadniczym uzbrojeniem okrętów służącym do zwalczania okrętów podwodnych jest ośmioprowadnicowa kontenerowa obrotowa wyrzutnia Mk 16 rakietotorped RUR-5 ASROC, umieszczona między wieżą działa a nadbudówką[7]. Wystrzeliwała rakietotorpedy przenoszące samonaprowadzające się torpedy Mk 44 Mod. 1, Mk 46 Mod. 2 lub Mk 46 Mod. 5, a w końcowym okresie służby tylko te ostatnie[7]. Zasięg strzału wynosił do 9,1 lub 14 km[7] (według innych źródeł, do 10 km[4]). Zapas amunicji wynosi 16 rakietotorped[1]. Dwie prowadnice następnie dostosowano do odpalania pocisków przeciwokrętowych RGM-84 Harpoon o zasięgu do 130 km (nie są używane w służbie meksykańskiej)[7][4]. Uzbrojenie przeciwpodwodne uzupełniają cztery stałe wyrzutnie lekkich torped kalibru 324 mm w ścianach nadbudówki na śródokręciu, strzelające po dwie na każdą z burt[4]. Okręty przenoszą 22 torpedy Mk 46 Mod. 5[7][4].
„Marvin Shields” należał do 31 okrętów typu Knox, które zostały dozbrojone między 1971 a 1975 rokiem w ośmioprowadnicową kontenerową wyrzutnię Mk 25 BPDMS pocisków przeciwlotniczych bliskiego zasięgu RIM-7 Sea Sparrow na rufie[1][7]. Zasięg pocisków wynosił do 18,5 km[7]. Można było używać pocisków do wersji RIM-7G[7]. Między 1982 a 1988 rokiem wyrzutnia Sea Sparrow została jednak zdemontowana i zastąpiona przez zestaw artyleryjski obrony bezpośredniej Phalanx CIWS, z działkiem sześciolufowym kalibru 20 mm i integralnym radarem[7]. Przed przekazaniem okrętu Meksykowi został on jednak również zdemontowany i nie zainstalowano niczego w zamian[8].
Wyposażenie lotnicze fregat typu Knox początkowo stanowiły bezzałogowe śmigłowce do zwalczania okrętów podwodnych QH-50 DASH, lecz okazały się nieudane[9]. Po modernizacji, począwszy od 1973 roku używane były na nich pojedyncze śmigłowce do zwalczania okrętów podwodnych SH-2F Seasprite LAMPS, przenoszące radar, detektor anomalii magnetycznych, boje sonarowe i dwie lekkie torpedy[9]. W służbie meksykańskiej wyposażenie stanowi lekki śmigłowiec patrolowy Bo 105CB, wyposażony w radar i uzbrojony jedynie w karabiny maszynowe lub niekierowane pociski rakietowe[10].
„Marvin Shields” należał do grupy okrętów tego typu, które otrzymały sonar SQS-35[1].
Służba
[edytuj | edytuj kod]US Navy
[edytuj | edytuj kod]„Marvin Shields” został wycofany ze służby w US Navy 2 lipca 1992 roku[1]. Pozostawał następnie w rezerwie (US Navy Reserve). 29 stycznia 1997 roku fregata została przekazana marynarce Meksyku, wraz z bliźniaczą USS „Stein” (FF-1065)[4].
Służba w Meksyku
[edytuj | edytuj kod]Razem z bliźniaczą „Stein”, fregata przybyła do Meksyku 16 sierpnia 1997 roku, po czym po naprawach weszła do służby 23 listopada 1998 roku[4]. Otrzymała nazwę „Mariano Abasolo” na cześć meksykańskiego rewolucjonisty i numer burtowy E-51, w 2001 roku zmieniony na F 212[4]. Bazowała w Tuxpan[2]. Okręty typu Knox w marynarce Meksyku są określane również jako typ Allende[2]. W Meksyku okręty nie używają pocisków przeciwokrętowych Harpoon i są wyposażone w śmigłowiec Bo 105CB[10]. W 2016 roku fregata znajdowała się w służbie[2].
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Nowszy rocznik Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 532 podaje dla okrętów meksykańskich wyporność standardową 4079 ts i pełną 4332 ts
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c d e f g h i j Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995 ↓, s. 598-599
- ↑ a b c d e Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 532.
- ↑ Marvin Shields. [w:] Dictionary of American Naval Fighting Ships [on-line]. Naval History and Heritage Command, 2015-08-06. (ang.).
- ↑ a b c d e f g h i Jane’s Fighting Ships 2002–2003 ↓, s. 460.
- ↑ a b c d e f Freivogel, Švel i Vuljanić 2014a ↓, s. 87.
- ↑ a b c d e Freivogel, Švel i Vuljanić 2014a ↓, s. 88
- ↑ a b c d e f g h i j Freivogel, Švel i Vuljanić 2014a ↓, s. 89
- ↑ Freivogel, Švel i Vuljanić 2014b ↓, s. 96.
- ↑ a b Freivogel, Švel i Vuljanić 2014a ↓, s. 90
- ↑ a b Jane’s Fighting Ships 2015–2016 ↓, s. 532, 534.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Conway’s All the world’s fighting ships 1947–1995. Robert Gardiner, Stephen Chumbley (red.). Annapolis: Naval Institute Press, 1995. ISBN 1-55750-132-7. (ang.).
- Jane’s Fighting Ships 2002–2003. Stephen Saunders (red.). Jane’s Information Group Ltd, 2002. ISBN 0-7106-2432-8. (ang.).
- IHS Jane’s Fighting Ships 2015–2016. Stephen Saunders (red.). IHS, 2015. ISBN 978-0-7106-3143-5. (ang.).
- Zvonimir Freivogel, Boris Švel, Dario Vuljanić. Amerykańskie fregaty typu „Knox”. Część II. „Okręty Wojenne”. Nr 1/2014. XXI (123), styczeń – luty 2014. Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X.
- Zvonimir Freivogel, Boris Švel, Dario Vuljanić. Amerykańskie fregaty typu „Knox”. Część III. „Okręty Wojenne”. Nr 2/2014. XXI (124), marzec – kwiecień 2014. Tarnowskie Góry. ISSN 1231-014X.